Ξεχασμένες Φωτογραφίες

Ξεχασμενες Φωτογραφιες


Οι γρήγοροι ρυθμοί της πόλης, πολλές φορές μάς κάνουν και ξεχνάμε την πορεία μας... Καμιά φορά χάνουμε ανθρώπους που κάποτε είχαν κυρίαρχο ρόλο στην ζωή μας. Άλλοτε χάνουμε τα μονοπάτια που βαδίζουμε για καιρό, συνοδοιπόροι ή ακόμα και κάποιους που μας οδηγούσαν στο μέλλον.
Αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να αφήνουμε δυνατές εμπειρίες με ανθρώπους και φίλους να περνάνε στην λήθη. Εγκλωβισμένοι σε ένα φαύλο κύκλο, που επαναλαμβάνεται αιώνια. Γεννιόμαστε και πεθαίνουμε... Ερχόμαστε σε αυτό τον κόσμο και δεν αφήνουμε ένα λιθαράκι για την επόμενη γενιά. Κάποιος να ξέρει ότι περάσαμε από εδώ... Ίσως να παραμένουμε μια ανάμνηση... Ίσως κάποιες ξεχασμένες φωτογραφίες να είναι εκείνες που φέρνουν στο μυαλό μας, παιδικά βιώματα..
Ποιος μπορεί να μου δείξει ξανά πως πρέπει να ζω... Τι θα μπορέσει να μου θυμίσει, πως ήταν να ζω αμέριμνα ως παιδί. Δεν μπορώ να σκεφτώ πραγματικά ποιος ή τι;
Η τροπή που έχει πάρει η ζωή μου, την νιώθω σαν ένα σαράκι που σιγοτρώγεται... Κάποιος ίσως να έπρεπε να γυρίσει τους διακόπτες... Να μείνουμε στο σκοτάδι για να φοβηθούμε... Μήπως και αντιδράσουμε. Και τώρα τυφλοί είμαστε. Το φως, μας έχει τυφλώσει και δεν έχουμε κάποιον να μας οδηγήσει.
Δεν κατάφερα να ξεφύγω και εγώ από τον φαύλο κύκλο. Ο χρόνος πέρασε, δυστυχώς κύλησε γρήγορα... και δίχως να το καταλάβω η μητέρα είχε αρρωστησει.. και σύντομα... πήγε να βρει την θέση της κοντά στον Θεό... Λίγο πριν φύγει μου είπε...
Ψάξε να βρεις τον πραγματικό σου εαυτό. Βρες αυτό που σου λείπει τόσο πολύ. Είσαι το παιδί μου, το σπλάχνο μου. Ξερώ ότι έχεις μια ξεχωριστή θέση στην κοινωνία...
Ο πόνος της μάνας όπου θέλει να βλέπει ότι το παιδί της είναι καλά. Ήταν από τους λίγους ανθρώπους που με ήξερε καλά. Αχ μητέρα!!!
Ακόμα ένα ξημέρωμα. Ευτυχώς νιώθω λίγο καλυτέρα. Μια αγαλλίαση, λες και κάποιος πρόσφερε ένα χάδι στην ψυχή μου. Η μέρα κύλησε όπως όλες τις άλλες. Με πολλά σκαμπανεβάσματα. Ήθελα να δω την μικρή Πηνελόπη. Είναι η μοναχοκόρη μου. Κομμάτι του εαυτού μου. Όταν έφτασα σπίτι κοιμόταν... Έπεσα να ξεκουραστώ... Έψαξα μέσα στο γραφείο μου να βρω κάποιο παλιό βιβλίο του πατέρα... Μαζί βρήκα και κάποιες παλιές φωτογραφίες της οικογένειας. Οι θείοι, τα ξαδέρφια με πάνε πολύ πίσω. Τις άφησα διπλά στο κρεβάτι. Ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο, αλλά αποκοιμήθηκα.
Με ξύπνησε η μικρή, ήρθε κοντά μου... φιλούσε και αγκάλιαζε τον μπαμπά της... Ήταν το πιο ωραίο ξύπνημα... Πήγαμε μαζί στην κουζίνα, να ετοιμάσω κάτι να φάμε. Ήμουν εγώ και αυτή. Δυστυχώς η γυναίκα μου, πήγε και βρήκε την μητέρα μου πριν από έξι μήνες... Όπως γυρνούσε από την δουλειά, κάποιος μεθυσμένος οδηγός φορτηγού την παρέσυρε στο αντίθετο ρεύμα... Ευτυχώς η Πηνελόπη είναι δυόμιση ετών και δεν έχει καταλάβει την απώλεια της μητέρας της.
Όλα αυτά συνέβησαν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, και έπρεπε να βρω την δύναμη μέσα μου, για να σταθώ δυνατός για το γλυκό πλάσμα που μου έστειλε ο Θεός.
Αφότου φάγαμε έκατσα και της έδειξα τις φωτογραφίες. Το οικογενειακό μας δέντρο. Τους παππούδες, τις γιαγιάδες τα ξαδέρφια... Όλους. Ξεχασμένες φωτογραφίες! Πολλές από αυτές ήταν της μητέρας μου. Πέρασε η ώρα και αποκοιμήθηκε. Την έβαλα στο δωμάτιο της. Εγώ έβαλα ένα ποτήρι κρασί και ξάπλωσα στον καναπέ. Είχα σταματήσει να κοιμάμαι στο υπνοδωμάτιο από τότε που έχασα την γυναικά μου.
Ο Μορφέας μου έστειλε περίεργα όνειρα. Δεν μπορούσα να τα κατανοήσω... Έβλεπα την γυναίκα μου... Ήμασταν μαζί σε μια άλλη εποχή... Είχαμε οικογένεια... Θυμάμαι ότι είδα μέχρι και τα εγγόνια μας. Παράξενες εικόνες, αλλά ένιωθα οικείο το περιβάλλον... Δεν μπόρεσα να καταλάβω. Κάποιες στιγμές που έζησα ήταν σαν αυτές από τις φωτογραφίες. Δεν μπόρεσα να εξηγήσω το συναίσθημα. Ήταν λες και το είχα νιώσει εγώ ο ίδιος.
Με την πάροδο του χρόνου, οι ξεχασμένες φωτογραφίες, έγιναν ζωντανές αναμνήσεις. Οι ψυχές μας ήταν κάποτε μαζί... σε μια άλλη εποχή.
Οι μοίρες θα μας φέρουν και πάλι μαζί... το ξέρω, θυμάμαι, είναι σαν να μην χωριστήκαμε ποτέ...