Ένα ταξίδι

Όπως κάθε μέρα ο ήλιος ανατείλει, και εγώ με την σειρά μου οφείλω να γραφώ τις σκέψεις μου. Προ καιρού, σε μια από τις περιπλανήσεις μου, στους στύλους του ολυμπίου Διός, στα πόδια μου μπροστά ήταν ένα κομμάτι μαρμάρου . Το σήκωσα από το χώμα. Ξεκίνησε μια άλλη περιπλάνηση μου στον χωρόχρονο.
Το κομμάτι αυτό βρισκόταν εκεί για χιλιάδες Χρόνια. Και όμως στάθηκε πιστό στο ραντεβού του και με περίμενε. Πόσοι κατακτητές πέρασαν από εκείνο το σημείο, πόσοι βάρβαροι, πόσοι εκμεταλλευτές, αλλά αυτό εκεί με το πείσμα του, με περίμενε. Το περιεργαζόμουν, δεν είχε χάσει την αίγλη του, αντιθέτως έλαμπε όσο ποτέ.
Η λάμψη του μεταδόθηκε στην ψυχή μου. Το κομμάτι μαρμάρου άνοιξε μια άλλη πύλη. Η αρχαία αγορά βρίσκονταν μπροστά μου. Όλοι εκεί, Πλατών, ο Αναξαγόρας, και πολλοί άλλοι. Μια φιγούρα όμως, αυτή του Σωκράτη, περιεργάζονταν τους πάντες . Όπου τελείωνε μια συζήτηση του έφευγε με γέλωτα. Όμως έτσι δεν τους υποτιμούσε, αντιθέτως οποίος καταλάβαινε, είχε την ευκαιρία, να ανανεώσει τις γνώσεις του και να γίνει λίγο πιο σοφός. Όσο για τον ίδιο τον κάτοχο της Σοφίας, Θεωρώ ότι έψαχνε ανάμεσα στους άντρες των Αθηνών, να βρει κάποια Πρόκληση, κάποιον που θα μπορούσε να του μεταδώσει κάτι καινούργιο. Μάταια περιπλανιόταν ακόμα για χρονιά. Ίσως και για αυτό να ήπιε το κώνειο, ίσως να είχε απογοητευτεί.
Μια άγνωστη φωνή μου έλεγε ότι πρέπει να αποχωρίσω διότι είχε περάσει η ώρα επισκέψεως.
Έκλεισα την παλάμη μου και κράτησα σφιχτά το κομμάτι του Μαρμάρου. Έφυγα για το επόμενο μου ταξίδι