το Δεντρο

                                                              Το  Δέντρο

Ο Χάρη στο σχολείο  είναι από τα παιδιά που περνάνε αρκετό χρόνο μόνο του.  Τον χρόνο του τον μετριάζει μεταξύ των μαθημάτων του και του μικρού τηλεσκοπίου που του είχε αγοράσει ο πατέρας του, ίσως και ήταν το καλύτερο δώρο που του  είχαν κάνει ποτέ.  Τα βράδια όπου ο ουρανός ήταν ξάστερος περνούσε πολλές ώρες κοιτάζοντας τους διάφορους αστερισμούς, όπως τον Ωρίωνα και τον τοξότη.    Το μικρό παράθυρο στην σοφίτα  ήταν η γέφυρα στο ατελείωτο σύμπαν,  όπου συγκέντρωνε  τις σκέψεις του και τα όνειρα του έβρισκαν έφορο έδαφος σε μια  κοσμική διάσταση.  Συχνά πυκνά τον έπαιρνε ο ύπνος στο πρεβάζι του παραθύρου˙ ευτυχώς η μητέρα του ήξερε τις συνήθειες του και ήταν πάντα κοντά του και τον παρακολουθούσε διακριτικά. Τον πήρε στην αγκαλιά της και τον σκέπασε με την αγαπημένη του κουβέρτα  που είχε όλους πλανήτες του ηλιακού μα συστήματος.  Το επόμενο πρωινό ξύπνησε νωρίτερα απ΄ό,τι   συνήθως. Ήταν γεμάτος με ενέργεια και μια αυτοπεποίθηση που δεν είχε ξανανιώσει ο ίδιος για πάρα πολλά χρόνια.

Παρόλο που ήταν γυμνασιόπαιδο δεν είχε εξάρσεις κι ουδέποτε είχε προκαλέσει κάποιο συμμαθητή του. Ήταν η μέρα του χαμόγελου, η σκέψη του και αύρα του σαν να ξεσήκωναν τον μικρόκοσμο που βρίσκονταν μέσα του. Έτσι θα συνέχιζε να ήταν και το υπόλοιπο της ημέρας, μια από της συμμαθήτριες του η Γεωργία τον παρακολουθούσε χωρίς   του εκμυστηρευτεί ότι το χαμόγελο ήταν διάπλατο και ότι οι συμμαθητές του τον χλεύαζαν .

Η καθηγήτρια τον ρώτησε < Χάρη θα ήθελες να μας πεις και σε εμάς τους υπόλοιπους γιατί , χαμογελάς όλη μέρα. Τι είναι αυτό που σε κάνει τόσο χαρούμενο;> Δεν ξέρω να σας απαντήσω με σαφήνεια Κυρία. Είμαι απλά χαρούμενος , δεν χρειάζεται να έχω κάποιο ιδιαίτερο  λόγο.  Η συζήτηση τελείωσε εκεί δεν ήθελε να πει σε κανέναν το τι θα μπορούσε να έχει δει την προηγούμενη μέρα, ίσως και να είχε ανακαλύψει τον χαμένο ένατο πλανήτη που όλοι ψάχνουν να βρουν. Ήταν πιθανόν ένας έφηβος να ανακαλύψει ένα ουράνιο σώμα και να διέφευγε από την υπόληψη ολόκληρης της επιστημονικής κοινότητας, κι’όμως  πολλές από τις  ανακαλύψεις γίνονταν από τους μικρούς και αφανείς ήρωες του μικρού μας κόσμου.  Υπήρχε η πιθανότητα και να ήταν και μια διάθλαση από μια άλλη διάσταση, ωστόσο πρέπει να γίνει περεταίρω έρευνα από τον Χάρη ,για να είναι σίγουρος ότι είναι ένα ουράνιο φαινόμενο και όχι μια κατασκευή της φαντασίας του.  Η συμμαθήτρια του η Αγγελική είναι η μόνη που θα μπορούσε να καταλάβει τον ενθουσιασμό του, διότι και η ίδια είχε μια αγάπη για το διάστημα και για τα ουράνια σώματα και ρωτάει τον Χάρη.

《 Τι είναι αυτό που σε έχει ενθουσιάσει τόσο και χαμογελάς 》; Έβγαλε ένα χαρτί, που είχε γράψει τις συντεταγμένες όπου εντόπισε τον παράξενο πλανήτη.  Το βράδυ εάν είναι καθαρός ο ουρανός  στρέψε το τηλεσκόπιο σου , στις συντεταγμένες που σου έχω γράψει και ένα δεις κάτι που δεν πρέπει  να είναι εκεί στείλε μου μήνυμα στο Ε-μαίλ μου, είμαι σίγουρος θα εκπλαγείς. Αυτά τα ολίγα της είπε. Η Αγγελική ήταν περίεργη από την φύση της και αυτά τα λίγα που της είπε Χάρη• της είχε εξάψει την φαντασία ,παρόλο την περιέργεια θα έπρεπε να περιμένει μέχρι να επιστρέψει στο σπίτι της για να ξεκινήσει την έρευνα της. Τι θα μπορούσε να είναι αναρωτιόνταν. Έπρεπε να περιμένει μέχρι να βραδιάσει ώστε να ψάξει και να βρει τι θα μπορούσε να κρύβονταν στις συντεταγμένες που της είχε ο φίλος της. Το υπόλοιπο της σχολικής ημέρας κύλησε και με τους δυο συμμαθητές να σκέφτονται τα μυστικά που έκρυβε ο νυχτερινός  ουρανός.

Φτάνοντας στο σπίτι του νεαρός Χάρη είχε μια επιπλέον χαρά , διότι είχε μοιραστεί το μυστικό του με μια φίλη του που ,ήξερε δεν θα τον χλεύαζε ποτέ.  Η τάση των ανθρώπων να κοροϊδεύουν οτιδήποτε δεν μπορούν να κατανοήσουν συμβαίνει ανεξαρτήτου ηλικίας και έπρεπε να προστατεύσει τον εαυτό του όπως και την Αγγελική που ήταν μια πολλή καλή του φίλη, διότι η χαρά της ανακάλυψης μπορεί να οδηγήσει σε έναν χλευασμό που πιθανό να του στοιχίσει και την φιλία του με την Αγγελική.   

Είχε έρθει και ο πατέρας του για να φάνε όλοι μαζί,  το φαγητό έπρεπε να το μοιράζονται  όλοι μαζί, αυτές είναι οι στιγμές που δίνουν τις γερές τους βάσεις στο θεμέλιο της του σπιτιού. Με τον ερχομό της μικρής του αδερφής , οι ισορροπίες είχαν αλλάξει, η μητέρα του Χάρη περνούσε πιο πολύ χρόνο με την μπέμπα. Έτσι  κ. Αντώνης ο πατέρας του μικρού μας φίλου προσπαθούσε να τον καθοδηγήσει στην ζωή αλλά και σε ότι βοήθεια και αν χρειάζονταν στο σχολείο .

 < Χάρη πως ήταν η μέρα στο σχολείο σήμερα, μάθατε κάτι το καινούργιο  που θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας , είμαι σίγουρος ότι θα μάθατε το κατιτί καινούργιο.>

<Μπαμπά , πολλές φορές που πηγαίνω στο σχολείο δεν αποκομίζω κάτι καινούργιο, ίσως μια επανάληψη να γίνεται , με την Αγγελική έχουμε βρει την κλίση μας , σε αυτό που μας αρέσει  και αυτό είναι η αστρονομία. Αρκετά από τα βράδια τα περνώ ρεμβάζοντας τα αστέρια και αναρωτιέμαι τι θα μπορούσε να κρύβεται στα νεφελώματα που μας περικλείουν. Τόσα είναι τα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν>

 Ο πατέρας του πρώτη φορά τον άκουγε να ανοίγεται τόσο πολύ για τα όνειρα του και βλέψεις του για το μέλλον. Ένιωθε περήφανος  για το παιδί του , που τόσα κατάφερε μόνος του , χωρίς να συνεισφέρουν ιδιαίτερα στην μάθηση . Είχε το δαιμόνιο μέσα ο Χάρη και έπρεπε να συνεχίσει να έχει την ίδια περιέργεια ώστε να καταφέρει αυτά που ήθελε στην ζωή του, μόνο κάτω από το κάτοπτρο μάθησης θα μπορέσει να υπερπηδήσει τα όποια μαθήματα ήθελε Λάχεσις να του διδάξει. Ο πατέρας του είχε να του αναφέρει μια τελευταία συμβουλή. < Πρέπει να ακολουθείς το συναίσθημα σου γιε μου! Η μητέρα σου και εγώ θα είμαστε πάντα δίπλα σου , σε ότι και αν είναι αυτό που θα χρειαστείς>

Σε ευχαριστώ πολύ πατέρα τα λόγια σου είναι σοφά και μου δίνουν την ενέργεια για συνεχίσω όλα αυτά που έχω κατά νου.> Μετά το γεύμα του κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο του για να κάνει γρήγορα τις εργασίες για το σχολείο , ώστε μετά να έχει το ανάλογο χρόνο να αφοσιωθεί στην πηγή έμπνευσης του. Τα αστέρια.

Αφότου λοιπόν ολοκλήρωσε  τις ασκήσεις του σχολείου, ξάπλωσε να ξεκουραστεί. Τα ματόκλαδα του μόλις είχαν κλείσει και ξύπνησε. Ακούγονταν ένας αμυδρός θόρυβος.  Σαν να πέταγε κάποιος πετραδάκια στο παράθυρο του δωματίου του. Βγήκε στο πρεβάζι και εκεί ήταν η  Αγγελική που στέκονταν χαμογελαστή. Τι θα μπορούσε να ήθελε και να έκανε τόσο δρόμο με το ροζ ποδήλατο της που το είχε από τα παιδικά της χρόνια. Αφού είχαν συμφωνήσει εάν ανακάλυπτε το οτιδήποτε, θα του έστελνε ε-μαίλ. Ήταν πρώτη φορά που μια κοπέλα έρχονταν μόνη της στο σπίτι του.  Μόνο σε ορισμένα παιδικά πάρτι που είχε κάνει όταν ήταν μικρός είχαν έρθει κοπέλες στο σπίτι του. Ακούστηκε το κουδούνι του σπιτιού. Ο Χάρη έτρεξε κάτω τιε σκάλες ώστε να προλάβει την μητέρα του πριν ανοίξει η ίδια την πόρτα της οικείας του. Μάταια όμως δεν τα κατάφερε. Η μητέρα του είχε ήδη φτάσει στην εξώπορτα κι την είχε πάει στο σαλόνι τους . Η μητέρα του Χάρη κάθονταν στον καναπέ του σαλονιού και μιλούσαν μαζί σαν να είχαν μια οικειότητα , που είχε την δικιά της ιστορία όπου ίδιος αγνοούσε. < Καλησπέρα Αγγελική , χαίρομαι που ήρθες να με δεις , πρέπει να πω ότι με ξάφνιασες> < Έκανα ποδήλατο και είπα να σε επισκεφτώ να δω εάν χρειάζεσαι βοήθεια με το πρότζεκτ που έχουμε να κάνουμε για το σχολείο.>

Ναι ίσως και να……. Διέκοψε η μητέρα του Χάρη…< Ξέρεις γιέ μου με την μητέρα της Αγγελικής ήμασταν συμμαθήτριες και καλές φίλες, ίσως μια μέρα να τους καλέσουμε για φαγητό να γνωριστούν οι οικογένειες μας καλύτερα.>  Αποκρίθηκε θετικά ο Χάρη. Θα άρεσε κι στους δύο να περνάνε περισσότερο χρόνο μαζί.  Αφότου ανέβηκαν στην σοφίτα η Αγγελική του εξήγησε ότι καθώς γευμάτιζε με τους γονείς της , ανέφερε το επίθετο του και η μητέρα της, της ότι η  οι μητέρες τους γνωρίζονταν  στο σχολείο.

<Τέλος πάντων δεν ήρθα εδώ για σου πω από πού γνωρίζονταν οι γονείς μας, ο λόγος ήταν άλλος.> Πες μου, της απάντησε γεμάτος απορία ο Χάρη.< Οι συντεταγμένες που μου έδωσες το πρωί είναι πολύ παράξενες , δεν μπορώ να εντοπίσω ακριβώς τι υπάρχει εκεί. Ίσως ένα ουράνιο σώμα  που ωστόσο ˙ δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί.  Είναι σαν να το τοποθέτησε κάποια ανώτερη παρουσία εκεί. Ως σκεπτόμενη κοινωνία έχουμε προ πολλού αποδεχτεί ότι δεν υπάρχει κάποια ανώτερη οντότητα που να επηρεάζει τις ζωές μας.>

< Αγγελικούλα μου, ακούω τις σκέψεις σου και μπορώ να τις δεχτώ ως ένα σημείο,  παρόλο αυτά δεν πρέπει να ξεχνάς ότι είμαστε στην ηλικία που πρέπει να φιλτράρουμε και να εξετάζουμε όσα στοιχεία έχουμε στην διάθεση μας. Θα κάνουμε την έρευνα μας και μαζί θα βρούμε τις απαντήσεις που χρειαζόμαστε. Έλα να κάτσεις κοντά μου και κοίτα μέσα από το τηλεσκόπιο και πες μου τι βλέπεις; >  Αυτό που αντίκρισαν τα μάτια της δεν το πίστευαν, ήταν ένας πλανήτης με ατμόσφαιρα , πώς όμως αυτός βρίσκονταν  εκεί; Η επιστημονική κοινότητα γιατί δεν είχε ανακοινώσει αυτήν την σπουδαία ανακάλυψη.  Δεν ήταν συμβατικό με κανένα από τα μοντέλα που είχαν διδαχθεί στο σχολείο.  < Μα καλά πως είναι δυνατόν να το είχες εντοπίσει , το τηλεσκόπιο σου δεν είναι τόσο δυνατό για να το εντοπίσει έναν πλανήτη σε τόση μεγάλη απόσταση από την γη. >  Της απάντησε ευγενικά ότι είχε χακάρει   τον τηλεσκόπιο της Nasa τo Hubble , που υποτίθεται ήταν ανενεργό. Οι μυστικές υπηρεσίες της γης το χρησιμοποιούσαν για μυστικές παρατηρήσεις  για πιθανόν κινδύνους. Στην Αγγελική έκανε εντύπωση ότι ο φίλος της είχε εξελιχθεί τόσο πολύ, σε τόση μικρή  ηλικία και πόσα ακόμα θα μυστικά θα μπορούσε να κρύβει.  Τόλμησε να τον ρωτήσει. < Τι ακόμα έχεις βρει που δεν ξέρω. >  < Θα εστιάσω αλλού τον φακό και πες μου τι παρατηρείς , κοίτα προσεκτικά.> Είδε ένα δέντρο με πράσινα φύλλα, όχι μόνο ανακάλυψε έναν άλλο πλανήτη αλλά και ζωή. Ένα δέντρο τίποτε άλλο. Όμως ήταν το δέντρο της ζωής, σε ένα άλλο ουράνιο σώμα. Η ζωή είναι διάχυτη στο σύμπαν . Τι άλλο θα μπορούσε να υπάρχει σε αυτόν τον πλανήτη εκτός από ένα δέντρο.  Τι μυστήρια  έκρυβε ;

Θα έπρεπε να μείνουν με την απορία διότι ο Χάρη αναγκάστηκε να αποσυνδεθεί από το τηλεσκόπιο γιατί κινδύνευε να τον εντοπίσουν οι αρχές και θα δημιουργούσε πρόβλημα στους οικείους του και μετά θα έχανε την εμπιστοσύνη που του είχαν και όλη του η έρευνα θα χάνονταν.

<Ξέρω ότι θα έχεις πολλές ερωτήσεις να μου κάνεις και ίσως να σε ξαφνιάζω με τις μικρές μου αποκαλύψεις , αλλά πρέπει να βρούμε την αλήθεια που μας κρύβουν και να βρούμε τι κρύβεται πίσω από το πέπλο που μας κρύβει το φως των αστεριών. < Μην ψάχνεις να βρεις συνομωσίες, δεν είναι το μονοπάτι της επιστήμης Χάρη μου ˙ και  δεν  θα ανακαλύψεις κάποια πληροφορία που δεν θέλουν να βρεις.>

 < Καλή μου φίλη υπάρχει η πιθανότητα να μην βρω κάτι σημαντικό, ωστόσο το δέντρο που είδες με τα μάτια σου ˙ είναι έμπνευση για περαιτέρω έρευνα , η εξερεύνηση και η αποκάλυψη του αγνώστου είναι αυτό που με συνεπάρει>

Την συζήτηση την διέκοψε η μητέρα του που εισήλθε στο δωμάτιο του προσφέροντας μια δροσερή ανοιξιάτικη λεμονάδα, ήταν ότι χρειάζονταν  το ζεστό αυτό βράδυ.

< Είναι ευχάριστο ότι είστε φίλοι και εξερευνάτε τα αστέρια, αλλά μην ξεχνάτε ότι είστε παιδιά  και πρέπει να παίζεται να είστε λίγο ξέγνοιαστοι , να παίξετε να μην είναι φορτισμένος ο νους και να αναλύει και να μαθαίνετε συνέχεια.>

< Μαμά έχεις δίκιο, να ξέρεις ότι είναι επιλογή μας να προσπαθούμε να ανακαλύψουμε το μυστήριο και το  άγνωστο.>  Η μητέρα του άρχισε να γελάει…. < Μην γελάς μπροστά στην Αγγελική μητέρα , με φέρνεις σε δύσκολη θέση ξέρεις ότι θα κοκκινίσω.>  Τότε άρχισε να γελάει και η συμμαθήτρια του που συνήθως  είναι πιο συνεσταλμένη και δεν εκδηλώνεται εύκολα μπροστά σε τρίτους. <Ωραία τι να σας πω και των δύο σας που γελάτε με μένα.>

<Μοιάζεις τόσο πολύ με τον παππού σου . Τα ίδια καμώματα έκανε και στην γιαγιά σου  για την εντυπωσιάσει και συν τις άλλις,  παρεξηγούνταν και εύκολα> . Το κλίμα έγινε ακόμα πιο ευχάριστο όταν γέλασε και ο ίδιος ο Χάρη.  Το βράδυ κύλησε πιο ανάλαφρα με την μητέρα του να τους διηγείται ιστορίες από την ίδια και την και την μητέρα της Αγγελικής και πως το έσκαγαν από το σχολείο για να κάνουν βόλτες με τα ποδήλατα στην μικρή τους πόλη, με τα ωραία της λιβάδια και τα πολύχρωμα λουλούδια  που τα τόσα χρώματα έδιναν την εντύπωση, ότι κάποιο παιδάκι είχε παίξει με τις νερομπογιές  πάνω στον καμβά του.<  Τα ίδια χρώματα βλέπω και εγώ στον βραδινό ουρανό της δημιουργίας, στους γαλαξίες και τα νεφελώματα. Λες και ο Δημιουργός του κόσμου πήρε το πινέλο του απαλά άπλωσε τα χρώματα στον ουρανό.>

Την στιγμή εκείνη η μητέρα του κατάλαβε την σκέψη του γιού της. Ότι ήταν σε άλλη συχνότητα η σκέψη του , την παραξένευε όμως που είχε βρει και μια κοπέλα που είχε τα ίδια ενδιαφέροντα σε μια τόση μικρή ηλικία. Θα ήταν ένας δεσμός που θα είχε γερά θεμέλια ωστόσο θα δοκιμάζονταν στο πέρασμα του χρόνου, έτσι είναι οι σχέσεις με πολλά σκαμπανεβάσματα ˙  άλλοτε σαν αδερφές ψυχές και άλλοτε σαν αδάμαστοι εχθροί.

Είχε μπει για καλά βράδυ και η Αγγελική έπρεπε να γυρίσει στο σπίτι της , να μην προκαλούσε ανησυχία στους γονείς της , αν και το προάστιο που έμεναν οι δύο οικογένειες δεν έχουν εγκληματικότητα και είναι ασφαλή καθ’όλη την διάρκεια της ημέρας έστω στην αρχή χρειάστηκαν δρακόντεια μέτρα να παρθούν. Το αποτέλεσμα ήταν αυτό που επιθυμούσαν ασφάλεια παντού και για όλους.

Η κ.Τζέσικα  η μητέρα του Χάρη συνόδεψε την συμμαθήτρια του γιού της μέχρι την εξώπορτα,  φώναξε τον σύζυγο της  για να αποχαιρετήσει την επισκέπτρια τους , όμως αυτός ήταν βυθισμένος στις σκέψεις του, στο απομονωμένο του γραφείο.

 Στην νεοκλασική είσοδο του σπιτιού, ο Χάρη αποχαιρετούσε την καλή του φίλη καθώς αυτή έκανε ποδήλατο πάνω στο καταπράσινο γρασίδι της μπροστινής αυλής. Ήταν ιδιαίτερα  χαρούμενος διότι η επίσκεψη της του έδωσε ούριο άνεμο για την συνέχεια, η Αγγελική παίρνει πρωτοβουλίες και όταν χρειάζεται θα του κάνει τις συστάσεις  , θα ήταν η φωνή της λογικής και αυτός το πνεύμα της δημιουργίας .

Γύρισε στο δωμάτιο του , για να κοιτάξει κάποιες τελευταίες εικόνες που είχε κατεβάσει από την τελευταία σύνδεση με το Hubble , εντούτοις  τα δεδομένα ήταν πολλά και χρειάζονταν και τον ανάλογο χρόνο να αναλύσει και έτσι τα μοιράστηκε με έναν εμπιστευτικό του σύνδεσμο . Μαζί είχαν δημιουργήσει ένα λινκ όπου δεν εντοπίζονταν από τις αρχές.