Η ελπίδα της Περσεφόνης

Μετα απο τόση τεχνολογική επανασταση, τοσες νέες τάσεις και ο άνθρωπος έμεινε λειψός. Μια βιασύνη το διεκατεχει το γένος μας. Μια κεκτημένη ταχύτητα, όπως το μωρο που μπουσουλαει και προσπαθεί να μαθει να περπατήσει. Ετσι και εμείς δεν φύγαμε ακόμα απο την κούνια μας και θέλουμε να κατακτησουμε το κοσμο όλο.
Σε όλη μας την προσπάθεια ξεχασαμε να ακονισουμε την ευφυία που μας κληροδοσε Ο Θεός. Με  αυτον τον γνώμονα μια δεκαετία τώρα φτάσαμε στα όρια οπου η διανόηση μας, μας επιτρέπει. Χιλιάδες οι αποτυχημένες προσπάθειες να κανουμε μια υπέρβαση. Εστω και μια μικρή ανακάλυψη που θα δώσει μια ελπίδα. Μια αχτιδα φωτός,  που θα μας επιτρέψει ως γένος να βρούμε και παλι τον φιλόσοφο, τον επιστήμονα. Να ξανά θεμελιώσει την ύπαρξη μας......
Ίσως και να ειναι οι σκέψεις ένος ονειροπόλου, που ακόμα φανταζεται εναν κόσμο καλύτερο. Η πρόοδος ειναι αυτή που θεμελιώνει την οντότητα μας και την φύση μας στο σύμπαν. Ο περίγυρος μου,  με αποκαλούσε νοσταλγο μιας χαμένης εποχής. Μια εποχή  παλιομοδίτικη, που δεν είχε την απήχηση στον κόσμο.  Δεν με πειράζει που με χλευάζουν, ούτε και που περναω χρόνο μόνος μου.. Στους παλιούς υπολογιστές βρίσκω ενα νόημα.  Άψυχα αντικείμενα με παλιό λογισμικό.  Για 2 γενεές η ανθρωπότητα, είχε αλλάξει Τον Θεο της. Η οθόνη και οι φορητές συσκευές, ήταν προέκταση την θνητής και άβουλης ζωής.  Μας κατεύθυναν στην υπερκατανάλωση και στην απαξίωση τον ηθών. Η αλήθεια ειναι ότι το πρόβλημα ηταν είχε πάρει πάρει διαστάσεις μη διαχειρισιμες.  Τότε στο απόγειο της ηλεκτρονικής διασύνδεση επήλθε ο κορεσμός. Πλεον δεν διπλασιάζονταν η δυναμη των υπολογιστών.  Οι κβαντική δύναμη που διαφαίνονταν οτι θα άλλαζε συθέμελα της πορεία μας,  δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Το κίνημα κατα της ηλεκτρονικής νόησης βρήκε έφορο έδαφος και η απαγόρευση εφαρμόστηκε εύκολα. Ο κόσμος σε καιρούς χαλεπούς ψάχνει μια σωτηρία. Ετσι εύκολα η λατρεία γίνεται αποδιοπομπαίος  τράγος.  Απο την θέωση στο μίσος. Δια αυτού το νέο κίνημα, της απαγόρευσης βρήκε έφορο έδαφος. Η χρήση των υπολογιστών και λοιπών ηλεκτρονικών συσκευών ηταν παράνομη. Πάλι ελέγχος, πάλι πνευματικός μεσαίωνας. Ειχαμε μια στοιχειώδη ευημερία. Εν τούτοις το πνεύμα έμενε ακαλλιέργητο.  Ο συμβιβασμός αγκαλιάστηκε σχεδόν απο όλους. Ωστόσο η Περσεφόνη δεν πρόδωσε την ελπίδα,  απλά την καταχωνιασε για μην βρουν και σκοτώσουν. Θα αναδύονταν  όταν θα ήταν κατάλληλες η συνθήκες. Μάλλον θα πρέπει να περιμένουμε χρόνια για να δουμε την ελπίδα ξανά.
Στο νωχελικό περιβάλλον που μας περικλύει,  σε όλους έχει επιβληθεί να έχουν μια εργασία και το κράτος θα του παρέχει οτι χρειάζεται. Ο δικός μου ο ρόλος είναι να συλλέγω απο παράνομους ηλεκτρονικούς σκουπιδότοπους,  οποία συσκευή μπορεί να λειτουργήσει και να την πηγαίνω πρός διάλυση. Επ'ουδενί δεν πρέπει  να αλλαξει το καθεστώς. Η ηλεκτρονική διακυβέρνηση δεν πρέπει να επιστρέψει.
Ετσι καθημερινά με το μικρό φορητό που μου παρέχει η υπηρεσία, πηγαίνω σε διάφορα σημεία, όπου μπορεί να υπάρχουν σε καλή κατάσταση συσκευές.