Το τελευταίο πρώτο ταξίδι.
Από τις ομορφότερες στιγμές ταξιδεύοντας με αεροπλάνο, ήταν και παραμένει η πτήση πάνω από τον ισημερινό. Νότια του αεροπλάνου το αχανές σκοτάδι, που φόβιζε στο πρώτο κοίταγμα.
Άλλοι επιβάτες μια έλξη. To βαθύ χρώμα, η αύρα του σκότους , το βασίλειο του Μορφέα, που οδηγούσε τον ονειροβάτη σε μια γαλήνη .
Από την άλλη άκρη του ισημερινού. Το φως, ως κυρίαρχος του ουρανού , σε κρατούσε σε εγρήγορση. Άλλοτε ενοχλούσε τους επιβάτες λόγο της πολύωρης αναμονής. Το συναίσθημα της αιώνιας πτήσης. που ωστόσο έδινε φτερά στα όνειρα. Οι ηλιαχτίδες τελούσαν το γεφύρωμα προς της θέωση της ψυχής. Το ταξίδι προς την Μελβούρνη πάντα εμπεριείχε δυνατές διακυμάνσεις συναισθημάτων.....
Ο Πρωτέας είχε χρόνια να επισκεφτεί την γενέτειρα του. Συγγενείς, φίλοι και χαμένοι έρωτες,
Προσπαθούσε να κάνει μια αναδρομή σε όσα γεγονότα τον είχαν οδηγήσει , στο κάθισμα του αεροπλάνου. Δεν κατάφερε να ανακαλέσει πολλά. Σαν να ήταν σε μια προηγούμενη ζωή. Σαν να υπήρχε μια ομίχλη , που τον εμπόδιζε να ανατρέξει στις αναμνήσεις του.
Τελευταίες σκέψεις πριν το πέπλο της αστερόσκονης τον κοιμίσει.
Οι γονείς του και ο ανιψιός , ο Αχιλλέας εμφανίστηκαν αιθερικά στον ύπνο του. Το υπόλοιπο της πτήσης δεν εμπεριείχε εκπλήξεις.
Καθώς έφτανε η ώρα της προσγείωσης , οι εκλεπτυσμένες αεροσυνοδοί πρόσφεραν τσάι ή καφέ.
Αυτός προτίμησε τον καφέ,όπως τον έπινε λόγο της ελληνικής του καταγωγής. Από μικρή ηλικία είχε μάθει να απολαμβάνει τους κόκκους από την Βραζιλία. Αμέτρητα τα πρωινά που κάθονταν στην πίσω αυλή με τον παππού του , να του εξιστορεί το μεγαλείο της πατρίδας . Η πατρίδα που τους φόρτωσε σε ένα καράβι, να τους στείλει στα πέρατα του ενός άγνωστου κόσμου...
Η Αυστραλία ήταν άγνωστη ακόμα για τους καινούργιους έπικους. Μόνο οι γιγενείς , οι λεγόμενοι Αβορίγινες, ήξεραν τα μυστικά του τόπου τους.Έπρεπε να μυηθεί κάποιος στα μυστικά τους εάν ήθελε να ασπαστεί αυτόν κατά πολλούς , απρόσιτο τόπο.
Η μοναδική χλωρίδα και πανίδα είχαν, μια μυσταγωγεία, όπου οι έπικοι δεν μπόρεσαν ποτέ να κατανοήσουν.
Ο ίδιος ο Πρωτέας, χρειάζονταν να μάθει να καταλάβει , εις βάθος τον αρχέγονο πολιτισμό της γεννέτειρας. Σκοπός των διακοπών του , είναι να συγκεντρώσει τις δυνάμεις του και έρθει όσο πιο κοντά στο να ισορροπίσει. Το γιν και το γιάν. Μια στάση ζωής που τον βοηθοέσε να εναρμονιστεί με τον περίγυρο του.
Ο Πρωτέας είχε χρόνια να επισκεφτεί την γενέτειρα του. Συγγενείς, φίλοι και χαμένοι έρωτες,
Προσπαθούσε να κάνει μια αναδρομή σε όσα γεγονότα τον είχαν οδηγήσει , στο κάθισμα του αεροπλάνου. Δεν κατάφερε να ανακαλέσει πολλά. Σαν να ήταν σε μια προηγούμενη ζωή. Σαν να υπήρχε μια ομίχλη , που τον εμπόδιζε να ανατρέξει στις αναμνήσεις του.
Τελευταίες σκέψεις πριν το πέπλο της αστερόσκονης τον κοιμίσει.
Οι γονείς του και ο ανιψιός , ο Αχιλλέας εμφανίστηκαν αιθερικά στον ύπνο του. Το υπόλοιπο της πτήσης δεν εμπεριείχε εκπλήξεις.
Καθώς έφτανε η ώρα της προσγείωσης , οι εκλεπτυσμένες αεροσυνοδοί πρόσφεραν τσάι ή καφέ.
Αυτός προτίμησε τον καφέ,όπως τον έπινε λόγο της ελληνικής του καταγωγής. Από μικρή ηλικία είχε μάθει να απολαμβάνει τους κόκκους από την Βραζιλία. Αμέτρητα τα πρωινά που κάθονταν στην πίσω αυλή με τον παππού του , να του εξιστορεί το μεγαλείο της πατρίδας . Η πατρίδα που τους φόρτωσε σε ένα καράβι, να τους στείλει στα πέρατα του ενός άγνωστου κόσμου...
Η Αυστραλία ήταν άγνωστη ακόμα για τους καινούργιους έπικους. Μόνο οι γιγενείς , οι λεγόμενοι Αβορίγινες, ήξεραν τα μυστικά του τόπου τους.Έπρεπε να μυηθεί κάποιος στα μυστικά τους εάν ήθελε να ασπαστεί αυτόν κατά πολλούς , απρόσιτο τόπο.
Η μοναδική χλωρίδα και πανίδα είχαν, μια μυσταγωγεία, όπου οι έπικοι δεν μπόρεσαν ποτέ να κατανοήσουν.
Ο ίδιος ο Πρωτέας, χρειάζονταν να μάθει να καταλάβει , εις βάθος τον αρχέγονο πολιτισμό της γεννέτειρας. Σκοπός των διακοπών του , είναι να συγκεντρώσει τις δυνάμεις του και έρθει όσο πιο κοντά στο να ισορροπίσει. Το γιν και το γιάν. Μια στάση ζωής που τον βοηθοέσε να εναρμονιστεί με τον περίγυρο του.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου