Επιστροφή...
Η ζωή πολλές φορές , κάνει αιωνίους κύκλους, και εμείς έχουμε την εντύπωση ότι μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτό που μας επιφυλάσσει η μοίρα...
Έτσι κατά ένα περίεργο τρόπο κατέληξα και πάλι στο πατρικό μου. .Εκεί οπού έλεγα ότι δεν πρόκειται να ξαναγυρίσω..
Όπως ο Οδυσσέας περιπλανηθηκα στις άκρες του κόσμου. ,όμως εγώ δεν βρήκα κάποιον
Να με περιμένει ..μονό η σκόνη που μου είχαν αφήσει οι δικοί μου..
Μου κληροδοτήσαν ένα άδειο σπίτι. .ποτέ μου δεν πίστευα ότι θα γυρνούσα πίσω ..έτσι έπρεπε να κάτσω και να συλλογιστώ για το τι πρόκειται να πράξω από εδώ και στο εξής.
Η οικογένεια μου ζει στο κέντρο της μεγαλούπολης ..εγώ και πάλι είμαι στα προάστια οπού πέρασα τα παιδικά μου χρονιά ..ένα άδειο σπίτι γεμάτο όμως αναμνήσεις ...εκείνα τα ωραία χρονιά, που όλα φαίνονταν ότι θα οι γονείς θα είναι εκεί να σε προστατέψουν από τον κάθε κίνδυνο ..σκεπτόμενος περιπλανιόμουν στο σπίτι...
Έφτασα στην πόρτα που μικρός τόσο φοβόμουν να ανοίξω.. ήταν η πόρτα της σοφίτας...εκεί οπού κάποτε βρίσκονταν κλειδωμένα τα μυστικά της οικογένειας μου.
Έστριψα το χερούλι και για πρώτη φορά δεν την βρήκα κλειδωμένη...κάποτε αυτό θα με έκανε να νιώσω τον ηρώα της ημέρας.. ορθά να νικήσω μια από τις παιδικές μου φοβίες.. έτσι ανέβηκα τα σκαλιά ...άνοιξα το φως και παράξενα η λάμπα λειτουργούσε..
Όμως η σοφίτα ήταν άδεια όπως το υπόλοιπο το σπίτι ..μονό κάτι στην γωνιά ήταν ένα κάλυμμα...από περιέργεια ήθελα να δω τι είχε κρατήσει η μητέρα μου...
Ήταν σχεδόν απίστευτο το θέαμα που συνάντησα. .εκεί βρίσκονταν η συλλογή μου από τις ρωμαϊκές λεγεώνες , τα βιβλία τα οποία έδιναν φτερά στην φαντασία μου...εκεί βρίσκονταν οι ομορφότερες παιδικές μου αναμνήσεις ...τα παιδικά μου όνειρα...πάντα η οργάνωση και η δύναμη της αυτοκρατορίας με έκανε να νιώθω δυνατό , λες και ήμουν και εγώ ένας λεγεωνάριος...Αν και πολλοί ως παιδί με χλεύαζαν που ήμουν προσηλωμένος στο παρελθόν και δεν ασχολούμουν με το ποδόσφαιρο και τα αλλά παιχνίδια που ασχολούνταν τα αλλά παιδιά της ηλικίας μου ..αλλά δεν με πείραζε ποτέ . ήξερα ότι περνούσα τον χρόνο μου δημιουργικά...και είχα αναπλάσει ένα δικό μου κόσμο...που κάποτε όμως υπήρχε και για αιώνες κυριαρχούσε στον όλο γνωστό κόσμο.
Και όλα αυτά χάρη σε έναν καθηγητή της ιστορίας που είχαμε...στο γυμνάσιο...κάθονταν και μου μιλούσε για τις μάχες των Ρωμαίων. Αυτός με μύησε.. και έκτοτε τα εφηβικά μου χρόνια τα πέρασα μελετώντας την Ρώμη.
Τα μάζεψα τα πράγματα και τα πήγα στο παιδικό μου δωμάτιο.. Αφότου θα εμένα εδώ και πάλι...θα το έκανα το ρωμαϊκό δωμάτιο. .αν κάποτε έρθει εδώ ο γιος μου ίσως να του αρέσει , εάν έχει μοιάζει καθόλου στο πατερά του...
Την μέρα την πέρασα φτιάχνοντας το δωμάτιο των παιδικών μου ονείρων..
Ξαφνικά χτύπησε το κουδούνι.. ποιος μπορούσε να είναι.? Ήταν ο Μάρκος ένας παιδικός μου φίλος. .Κάτσαμε αρκετές ώρες και συζητούσαμε αποτι έμαθα δεν ήμουν ο μονός που είχε γυρίσει στην γειτονιά...Η ζωή τελικά κάνει τους κύκλους της και σε φέρνει και πάλι στην αφετηρία. Ήταν μια μέρα παράξενη για μένα...και έτσι μετά από αρκετή οινοποσία.. κοιμήθηκα στον καναπέ..
Το πρωί κάποιος με σκουντούσε.. άντε Μάρκος ξυπνά. Το κεφάλι όμως μου γυρνούσε ..ήμουν ζαλισμένος από το κρασί.. Άνοιξα τα ματιά μου και δεν πίστευα την θέαση των πραγμάτων...δεν ήμουν πλέον στο σαλόνι οπού μεγάλωσα...παντού γύρω μου έβλεπα ρωμαϊκές περιβολές. Λες και βρισκόμουν σε κάποια ρωμαϊκή κατασκήνωση...
Βρήκα από την σκηνή γύρω μου. Πολλοί λεγεωνάριοι μαζεύονταν. Πάλλουν πηγαίναμε προς την μάχη. Δεν φοβόμουν και ούτε έκατσα να αναζητήσω τον λόγω βρισκόμουν εκεί...Ήταν λες όλη μου η ζωή προετοιμαζόμουν για αυτήν την στιγμή...Πορευόμασταν προς ένα τοίχος...κάτι που έρχονταν στο μυαλό...Ήταν το τελευταίο σύνορο της αυτοκρατορίας... Πορευτήκαμε προς το τοίχος...Ο στρατηγός μας φώναζε ότι πρέπει να είμαστε έτοιμοι να προασπίσουμε τα σύνορα μας...είμαστε η Ενάτη λεγεώνα...Η λεγεώνα που χάθηκε στην Βρετάνη...Η λεγεώνα που δεν γύρισε ποτέ από το πέρασμα του από το τοίχος...
Έτσι κατά ένα περίεργο τρόπο κατέληξα και πάλι στο πατρικό μου. .Εκεί οπού έλεγα ότι δεν πρόκειται να ξαναγυρίσω..
Όπως ο Οδυσσέας περιπλανηθηκα στις άκρες του κόσμου. ,όμως εγώ δεν βρήκα κάποιον
Να με περιμένει ..μονό η σκόνη που μου είχαν αφήσει οι δικοί μου..
Μου κληροδοτήσαν ένα άδειο σπίτι. .ποτέ μου δεν πίστευα ότι θα γυρνούσα πίσω ..έτσι έπρεπε να κάτσω και να συλλογιστώ για το τι πρόκειται να πράξω από εδώ και στο εξής.
Η οικογένεια μου ζει στο κέντρο της μεγαλούπολης ..εγώ και πάλι είμαι στα προάστια οπού πέρασα τα παιδικά μου χρονιά ..ένα άδειο σπίτι γεμάτο όμως αναμνήσεις ...εκείνα τα ωραία χρονιά, που όλα φαίνονταν ότι θα οι γονείς θα είναι εκεί να σε προστατέψουν από τον κάθε κίνδυνο ..σκεπτόμενος περιπλανιόμουν στο σπίτι...
Έφτασα στην πόρτα που μικρός τόσο φοβόμουν να ανοίξω.. ήταν η πόρτα της σοφίτας...εκεί οπού κάποτε βρίσκονταν κλειδωμένα τα μυστικά της οικογένειας μου.
Έστριψα το χερούλι και για πρώτη φορά δεν την βρήκα κλειδωμένη...κάποτε αυτό θα με έκανε να νιώσω τον ηρώα της ημέρας.. ορθά να νικήσω μια από τις παιδικές μου φοβίες.. έτσι ανέβηκα τα σκαλιά ...άνοιξα το φως και παράξενα η λάμπα λειτουργούσε..
Όμως η σοφίτα ήταν άδεια όπως το υπόλοιπο το σπίτι ..μονό κάτι στην γωνιά ήταν ένα κάλυμμα...από περιέργεια ήθελα να δω τι είχε κρατήσει η μητέρα μου...
Ήταν σχεδόν απίστευτο το θέαμα που συνάντησα. .εκεί βρίσκονταν η συλλογή μου από τις ρωμαϊκές λεγεώνες , τα βιβλία τα οποία έδιναν φτερά στην φαντασία μου...εκεί βρίσκονταν οι ομορφότερες παιδικές μου αναμνήσεις ...τα παιδικά μου όνειρα...πάντα η οργάνωση και η δύναμη της αυτοκρατορίας με έκανε να νιώθω δυνατό , λες και ήμουν και εγώ ένας λεγεωνάριος...Αν και πολλοί ως παιδί με χλεύαζαν που ήμουν προσηλωμένος στο παρελθόν και δεν ασχολούμουν με το ποδόσφαιρο και τα αλλά παιχνίδια που ασχολούνταν τα αλλά παιδιά της ηλικίας μου ..αλλά δεν με πείραζε ποτέ . ήξερα ότι περνούσα τον χρόνο μου δημιουργικά...και είχα αναπλάσει ένα δικό μου κόσμο...που κάποτε όμως υπήρχε και για αιώνες κυριαρχούσε στον όλο γνωστό κόσμο.
Και όλα αυτά χάρη σε έναν καθηγητή της ιστορίας που είχαμε...στο γυμνάσιο...κάθονταν και μου μιλούσε για τις μάχες των Ρωμαίων. Αυτός με μύησε.. και έκτοτε τα εφηβικά μου χρόνια τα πέρασα μελετώντας την Ρώμη.
Τα μάζεψα τα πράγματα και τα πήγα στο παιδικό μου δωμάτιο.. Αφότου θα εμένα εδώ και πάλι...θα το έκανα το ρωμαϊκό δωμάτιο. .αν κάποτε έρθει εδώ ο γιος μου ίσως να του αρέσει , εάν έχει μοιάζει καθόλου στο πατερά του...
Την μέρα την πέρασα φτιάχνοντας το δωμάτιο των παιδικών μου ονείρων..
Ξαφνικά χτύπησε το κουδούνι.. ποιος μπορούσε να είναι.? Ήταν ο Μάρκος ένας παιδικός μου φίλος. .Κάτσαμε αρκετές ώρες και συζητούσαμε αποτι έμαθα δεν ήμουν ο μονός που είχε γυρίσει στην γειτονιά...Η ζωή τελικά κάνει τους κύκλους της και σε φέρνει και πάλι στην αφετηρία. Ήταν μια μέρα παράξενη για μένα...και έτσι μετά από αρκετή οινοποσία.. κοιμήθηκα στον καναπέ..
Το πρωί κάποιος με σκουντούσε.. άντε Μάρκος ξυπνά. Το κεφάλι όμως μου γυρνούσε ..ήμουν ζαλισμένος από το κρασί.. Άνοιξα τα ματιά μου και δεν πίστευα την θέαση των πραγμάτων...δεν ήμουν πλέον στο σαλόνι οπού μεγάλωσα...παντού γύρω μου έβλεπα ρωμαϊκές περιβολές. Λες και βρισκόμουν σε κάποια ρωμαϊκή κατασκήνωση...
Βρήκα από την σκηνή γύρω μου. Πολλοί λεγεωνάριοι μαζεύονταν. Πάλλουν πηγαίναμε προς την μάχη. Δεν φοβόμουν και ούτε έκατσα να αναζητήσω τον λόγω βρισκόμουν εκεί...Ήταν λες όλη μου η ζωή προετοιμαζόμουν για αυτήν την στιγμή...Πορευόμασταν προς ένα τοίχος...κάτι που έρχονταν στο μυαλό...Ήταν το τελευταίο σύνορο της αυτοκρατορίας... Πορευτήκαμε προς το τοίχος...Ο στρατηγός μας φώναζε ότι πρέπει να είμαστε έτοιμοι να προασπίσουμε τα σύνορα μας...είμαστε η Ενάτη λεγεώνα...Η λεγεώνα που χάθηκε στην Βρετάνη...Η λεγεώνα που δεν γύρισε ποτέ από το πέρασμα του από το τοίχος...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου